Dibond: czym jest płyta kompozytowa i kiedy ją wybrać.

Dibond to zastrzeżona nazwa handlowa, która przyjęła się jako określenie całej grupy płyt kompozytowych aluminiowych (ACM). Płyta składa się z dwóch okładzin aluminiowych o grubości około 0,3 mm i rdzenia z polietylenu. Okładziny są zwykle lakierowane: najczęściej na biało, ale też w kolorach, na srebrno lub w imitacji szczotkowanej stali.

Standardowe grubości to 2, 3 i 4 mm. W reklamie najczęściej używa się 3 mm: płyta waży wtedy około 3,8 kg/m², jest sztywna i nie wypacza się na słońcu tak jak płyty z samego tworzywa. Na elewacje stosuje się odmiany z rdzeniem mineralnym (FR) o obniżonej palności.

Płyty kompozytowej nie tnie się laserem CO₂: aluminium odbija wiązkę, a polietylen w rdzeniu topi się i pali. Tnie się ją piłą z tarczą do aluminium i tworzyw, frezarką CNC albo nożem do płyt kompozytowych przy cienkich formatach.

Gięcie wygląda inaczej niż w plexi. Frezarka wycina w tylnej okładzinie i rdzeniu rowek w kształcie litery V (pod kąt 90° albo 135°), zostawiając przednią okładzinę i cienką warstwę polietylenu. Wzdłuż rowka płytę zgina się ręcznie, a narożnik jest ostry i czysty. Tak powstają kasetony, obudowy i litery przestrzenne.

Lakierowana okładzina dobrze przyjmuje druk UV bezpośredni i folie samoprzylepne. Płyta jest płaska i sztywna, więc nadaje się na tablice informacyjne, szyldy, oznakowanie budynków, kasetony, a także jako podkład pod druk fotograficzny w galeriach.

Dibond łączy się też z plexi: grafika drukowana na płycie kompozytowej i przykryta taflą plexi na dystansach daje głęboki, galeryjny efekt, a krawędź plexi łapie światło.

Stojak na ladę ma pokazywać ulotkę i nie zasłaniać lady, dlatego robi się go z przezroczystej plexi, a nie z płyty kompozytowej. Dibond sprawdza się jako nieprzezroczyste tło w ekspozytorach ściennych i tablicach, gdzie liczy się sztywność dużego formatu. Na ladzie to rzadki wybór.