Wiercenie otworów w plexi bez pęknięć.

Wiertło do metalu ma dodatni kąt natarcia, czyli ostrze samo wciąga się w materiał. W stali to zaleta, w plexi powód pęknięć. Wiertła do tworzyw mają kąt natarcia bliski zeru i ostrzejszy wierzchołek, dzięki czemu skrobią materiał zamiast go chwytać.

W warsztacie da się przerobić zwykłe wiertło HSS: krawędzie skrawające zatępia się na osełce tak, żeby powstała wąska, płaska fazka. Do cienkich płyt dobrze sprawdza się wiertło stopniowe, a otwory powyżej kilkunastu milimetrów lepiej wyciąć frezem albo laserem niż otwornicą.

Obroty umiarkowane, posuw mały i równy. Wiertło co kilka milimetrów wycofuje się z otworu, żeby usunąć wiór. Ciągły, przezroczysty wiór w kształcie spirali oznacza dobre parametry; biały proszek albo stopione nitki znaczą, że wiertło jest za gorące.

Przy głębszych otworach chłodzi się wodą albo sprężonym powietrzem. Oleje i emulsje nieprzeznaczone do tworzyw mogą wywołać mikropęknięcia wokół otworu.

Płyta leży płasko na podkładzie ze sklejki albo MDF i jest dociśnięta ściskiem, nigdy trzymana w ręku. Podkład podpiera materiał przy wyjściu wiertła, więc spód otworu się nie wyłamuje. Tuż przed przebiciem trzeba jeszcze zmniejszyć nacisk.

Folia ochronna zostaje na płycie. Punkt wiercenia zaznacza się na folii, bez punktaka, bo uderzenie w plexi zostawia pęknięcie w kształcie gwiazdy.

Otwór zbyt blisko krawędzi pęka przy pierwszym dokręceniu śruby. Bezpieczne minimum to dwie grubości płyty od krawędzi, a przy elementach, które będą obciążone, więcej.

Plexi rozszerza się z temperaturą mniej więcej sześć razy mocniej niż stal: współczynnik to około 70 × 10⁻⁶ na kelwin. Płyta o długości 1 m przy różnicy 40 °C zmienia wymiar o blisko 3 mm. Dlatego otwory montażowe na zewnątrz wierci się większe od śruby, stosuje się podkładki i dystanse, a śrub nie dokręca się na siłę. Łby stożkowe działają jak klin i rozsadzają płytę, lepsze są łby płaskie z podkładką.

W stojakach i dyspenserach otwory montażowe, wycięcia na palec i szczeliny na karty wycinamy laserem razem z konturem, w jednym przejściu. Nie ma wtedy ryzyka pęknięcia od wiertła, a położenie otworu trzyma tolerancję 0,1 mm.