Jak przygotować plik do wyceny stojaka na ulotki i ekspozytora.

Stojak z plexi powstaje z płyty cięcie laserowe po konturze. Laser nie czyta zdjęcia stojaka ani opisu słownego: czyta wektory, czyli linie i krzywe o zadanych współrzędnych. Jeśli dostanie rastrowy obraz, ktoś musi najpierw odrysować kontur, a to czas i ryzyko pomyłki.

Plik wektorowy ma jeszcze jedną zaletę: jest niezależny od skali. Ten sam kontur w milimetrach działa dla jednego stojaka i dla serii. Wymiar zapisany w pliku wynika z geometrii, a nie z tego, jak go ktoś zmierzył na ekranie.

Dla ciebie dobry plik oznacza krótszą wymianę wiadomości przed wyceną. Zamiast pytać o kolor linii, grubość i skalę, dostajemy komplet informacji od razu i możemy odpowiedzieć konkretną wyceną.

Formularz wyceny przyjmuje pliki w kilku formatach, a typ pliku rozpoznajemy po sygnaturze, a nie tylko po rozszerzeniu. Domyślny limit to 10 MB na plik.

• DXF i DWG: formaty CAD. Najlepsze do konturów cięcia, bo niosą dokładne współrzędne.
• PDF: wektorowy PDF z programu graficznego jest bardzo dobrym wyborem, bo zachowuje krzywe i kolory.
• AI i EPS: pliki z programów wektorowych. Przed wysłaniem zamień tekst na krzywe.
• CDR: pliki z CorelDRAW. Przyjmujemy, ale PDF jest bezpieczniejszy, bo nie zależy od wersji programu.
• SVG: wektor otwarty, dobry do prostych kształtów i logo.
• PNG i JPG: rastry. Przyjmujemy je jako wzór, ale do cięcia kontur trzeba odrysować.

Wektor opisuje obraz wzorami: linia od punktu A do punktu B, łuk o danym promieniu. Można go powiększyć dowolnie bez utraty ostrości. Raster to siatka kropek, w której powiększenie pokazuje piksele.

Do cięcia laserowego i grawerowania potrzebny jest wektor. Do nadruku UV może wystarczyć raster, ale musi mieć odpowiednią rozdzielczość. Zasada praktyczna w druku: ok. 300 dpi w rozmiarze docelowym nadruku. Logo z pliku 100×100 pikseli rozciągnięte na 100 mm będzie miało ok. 25 dpi i wyjdzie rozmyte.

Jeśli masz tylko raster, nie musisz go przerysowywać samodzielnie. Prześlij go i napisz, że to jedyny plik, który masz; powiemy, co da się z nim zrobić, a co wymaga odrysowania.

Linia cięcia to kontur, wzdłuż którego laser rozdzieli płytę. Powinna być osobną warstwą albo osobnym kolorem, wyraźnie różnym od reszty rysunku. Najczęściej używa się cienkiej linii o jednolitym kolorze i opisuje w uwagach, że to kontur do cięcia.

Wewnętrzne otwory i wcięcia (na przykład otwór pod palec w kieszeni, który ułatwia wyciąganie ulotki) rysuj tak samo jak kontur zewnętrzny, w tym samym kolorze linii. Kontur zewnętrzny i otwory powinny być zamkniętymi krzywymi, bez przerw i bez podwójnych linii.

Tolerancja cięcia laserowego to 0,1 mm. Nie projektuj więc łączeń na zakładkę z luzem mniejszym niż ta wartość i pamiętaj, że element w pliku to wymiar po cięciu, nie przed.

Jeśli stojak jest gięty, a gięcie wykonuje się na grzałce liniowej w temperaturze 150–170 °C, zaznacz na rysunku linie gięcia innym kolorem niż linie cięcia. Wtedy wiadomo, że to nie cięcie, tylko miejsce zagięcia, i w którą stronę.

Druk UV drukuje CMYK z bielą pod kolorem. Na przezroczystej plexi biel działa jak podkład, który sprawia, że kolor jest kryjący. W pliku warto oznaczyć, gdzie ma być biel, osobną warstwą lub kolorem dodatkowym, jeśli nie chcesz, żeby cały obszar był zabielony.

Kolory firmowe podawaj w CMYK albo, jeśli masz ścisły wzorzec, w kolorze dodatkowym z podaniem numeru. Pamiętaj, że ekran pokazuje kolor w RGB i wygląda inaczej niż nadruk. Gdy kolor firmowy jest krytyczny, napisz to w zapytaniu.

Wektorowe elementy graficzne mają zachować margines od linii cięcia, żeby nadruk nie wychodził poza krawędź. Jeśli grafika ma wypełnić całą powierzchnię, zaznacz to w uwagach, żeby wiadomo było, że spad jest zamierzony.

Plik przygotuj w skali 1:1, w milimetrach. Jeżeli to niemożliwe, podaj w uwagach skalę i jeden wymiar kontrolny, na przykład szerokość podstawy. Dzięki temu można zweryfikować, czy plik po otwarciu ma właściwy rozmiar.

Dla stojaków na ulotki szerokość kieszeni to szerokość ulotki plus 4 mm luzu, a głębokość kieszeni dobiera się do liczby ulotek i ich gramatury. Dokładne zestawienie formatów znajdziesz w poradniku o formatach ulotki, a o stabilności podstawy w poradniku o stabilności stojaka na ladę.

Jeśli nie masz pliku, ale masz wymiary, użyj konfiguratora z opcją „Inny wymiar”. Wpisujesz szerokość, wysokość i głębokość kieszeni, a konfigurator rysuje stojak w skali i dołącza rysunek do zapytania. To szybszy sposób niż przygotowywanie pliku CAD samodzielnie.

Przejrzyj te punkty, zanim klikniesz „Wyślij”. Brak któregoś nie zablokuje wyceny, ale każdy, który spełnisz, skraca korespondencję.

• Plik ma format z listy: DXF, DWG, PDF, AI, CDR, EPS, SVG, PNG lub JPG i nie przekracza 10 MB.
• Rysunek jest w skali 1:1, w milimetrach, a wymiar kontrolny podany w uwagach.
• Tekst zamieniony na krzywe, żeby brakujące czcionki nie zmieniły pliku.
• Linie cięcia i gięcia są w osobnych kolorach lub warstwach, kontury są zamknięte.
• Nadruk ma wyraźnie zaznaczone obszary z bielą i kolory w CMYK lub kolorze dodatkowym.
• W uwagach wpisano liczbę sztuk, format ulotki i miejsce, w którym stojak będzie stał.

Nie każdy zamawiający ma projektanta. Wystarczy szkic z wymiarami, zdjęcie ulotki z miarką, a nawet opis: „stojak na ulotki A5 na ladę, kieszeń na ok. 100 ulotek, logo na tylnej ściance”. Na tej podstawie przygotujemy propozycję i rysunek, który zatwierdzisz przed cięciem.

Minimalny nakład to 1 szt., więc pierwszą wersję można sprawdzić na prawdziwej ladzie. Jeśli coś trzeba poprawić, poprawiasz plik, a nie serię.

Większość opóźnień w wycenie wynika z kilku powtarzających się sytuacji. Znajomość ich z góry pozwala je ominąć, zanim wyślesz zapytanie.

• Plik w skali innej niż 1:1 bez informacji, jaka to skala. Wymiar na ekranie nie mówi nic o wymiarze w milimetrach.
• Tekst jako czcionka, której nie mamy na komputerze. Po otwarciu litery zmieniają kształt, więc zamień tekst na krzywe.
• Kontur otwarty, z przerwą w jednym narożniku. Laser nie wie, gdzie kończy się kształt.
• Podwójne linie w tym samym miejscu, które laser przejechałby dwa razy.
• Wszystko w jednym kolorze i jednej warstwie, bez rozróżnienia cięcia, gięcia i nadruku.
• Zdjęcie ekranu zamiast pliku. Da się z niego odczytać zamiar, ale nie wymiary.

Otwórz plik w programie, w którym go przygotowano, i włącz widok konturów, jeśli program go ma. W tym widoku widać dokładnie, które linie są cięciem, i od razu widać otwarte kontury oraz zdublowane linie. Potem wyeksportuj plik do PDF albo DXF i otwórz wynik w innej przeglądarce, żeby upewnić się, że nic się nie zmieniło po drodze.

Zmierz jeden element na ekranie i porównaj z wymiarem, który chcesz uzyskać. Jeśli szerokość podstawy ma mieć 110 mm, a narzędzie pomiarowe pokazuje inną liczbę, plik jest w złej skali. To najszybszy test, który wyłapuje większość błędów.

Zdarza się, że zamawiający chce kilka rozmiarów tego samego stojaka, na przykład A4, A5 i DL. Najczęściej wystarczy jeden plik z osobnymi rysunkami obok siebie, z podpisem rozmiaru przy każdym. Nie trzeba przygotowywać osobnych dokumentów dla każdego wariantu.

Jeśli warianty różnią się tylko wymiarami, a konstrukcja jest taka sama, napisz to w uwagach i dołącz tabelę wymiarów. Przy większej liczbie wariantów warto pierwszy z nich zatwierdzić na prototypie, a dopiero potem wysłać resztę.

Plik trafia do oceny pod kątem cięcia, gięcia i nadruku. Jeśli czegoś w nim brakuje, odpowiadamy z konkretnym pytaniem, a nie z ogólną prośbą o poprawki. Po ustaleniach przygotowujemy rysunek do akceptacji i dopiero po twojej zgodzie przechodzimy do produkcji.

Wycenę podajemy w odpowiedzi na zapytanie, bo zależy od materiału, wymiarów i liczby sztuk. Dlatego warto, żeby w pierwszej wiadomości znalazły się wszystkie te dane.